بصيرت

بدرود، ای برترین ماه خدا و ای عید اولیای خدا!

بدرود، ای گرامی ترین اوقات همراه و ای بهترین ماه در میان روزها و ساعت ها!

بدرود، ای ماهی که آرزوها در آن، نزدیک و سفره عمل ها در آن، گشوده شد!

بدرود، ای همنشینی که تا بود، ارزشمند بود و چون از دست می رود، فقدانش غمبار است، و ای امیدگاهی که هجرانش دردآور است!

بدرود، ای همدمی که چون آمدی، مایه الفت گشتی و شاد کردی و چون سپری شدی، ما را به درد فراق نشاندی!

بدرود، ای همسایه ای که با بودنت دل ها رقت می یافت و گناهان کم می شد!

بدرود، ای یاوری که ما را در غلبه بر شیطان یاری کردی، و ای همنشینی که راههای نیکی را هموار ساختی!

بدرود، که در توآزادشدگان خدا(از آتش) چه بسیار بودند وچه خوشبخت اند آنان که حرمت تو را به خاطر تو نگه داشتند!

بدرود، که چه آمرزنده گناهان و پوشاننده انواع عیبها بودی!

بدرود، که بر خطاکاران چه دراز مدت بودی و در سینه های مؤمنان چه شکوهی داشتی!

بدرود، ای ماهی که روزها(درارزش) به پای تو نمی رسند!

بدرود، ای ماهی که از هر امری، ایمن بودی!

بدرود، که نه همنشینی با تو، ناخوشایند بود و نه همدمی با تو، ناپسند.

بدرود، آنگونه که چون آمدی، برکات آوردی و گناهان را از ما شستی.

بدرود، که خداحافظی با تو، نه از روی خستگی بود و نه ترک روزه، از روی ناراحتی.

بدرود، که پیش از فرارسیدنت تو را طلبیدیم و پیش از پایان یافتنت بر تو اندوهگین شدیم.

بدرود، که چه بسا بدی که به خاطر تو از ما برطرف شد، و چه بسا خیری که به سبب تو به ما رسید.

بدرود، از تو و از شب قدر که بهتر از هزار ماه است.

بدرود، که دیروز چه خواهانت بودیم و فردا چه شوقی به تو خواهیم داشت.

بدرود، از تو و از فضیلت تو که از آن محروم شدیم و از برکات گذشته که ازما گرفته شد.

فرازهایی از دعای ۴۵ صحیفه سجادیه