بصيرت

از چشمه ی ”اعطینا” كه جاری شدی، 
طعنه های ”هوالابتر” از پای نشست...

هستی را معنا بخشیدی و آسمان را به قامت ایستاندی!
دختی  كه پدر را زینت قلب آویخت و مادر را سروش دیده!

فاطمه جان!
          با طلوعت ولای خم رویید  
                                        از فروغت ،سپیده گلگون شد
          من به یادت ای ترنم صبح 
                                        یاسها را دوباره می بویم
          شاید از شمیم بهاری تو 
                                       جان من رنگ و بوی دگر گیرد

مادرم عزیزم :