بصيرت

 

 

 

محال است فضیلت این شب‏های آسمانی را فراموش کنم.
نمی‏دانم این حرف‏ها را کی خوانده‏ام.
نمی‏دانم این کلمات را در کدام قاموس دیده‏ام. فقط می‏دانم که با این کلمات، می‏توانم به تو نزدیک‏تر شوم.
ای پروردگاری که شب‏های قدر را برای پرنده شدن من آفریده‏ای! سپاس می‏گویم تو را و اشک می‏ریزم از همه گناهانی که کرده و خطاهایی که رفته.
شاکرم از مهربانی تو که شب‏های قدر را برایم آفریده‏ای تا دست‏های سیاهم را در رودهای زُلال اشک بشویم.
می‏دانم که اگر شب‏های قدر تو نبود، نمی‏توانستم با لبخند، در قیامت سرم را بالا بگیرم.

 

پروردگارا! من عذرخواه تمام گذشته‏های غفلت خویشم؛ گذشته‏هایی که مغرور و متکی به رحمت تو، دست در دست ابلیس می‏گذاشتم و از تو دور می‏شدم؛ گذشته‏های عصیان و سرپیچی که همه از غفلت و نسیان من بال و پر می‏گرفت و مرا در پیشگاه لطف تو، گستاخ‏تر می‏کرد.
در این شب معصوم، این سرآغاز دوباره تقدیر، تو را سوگند به بلندایِ قدری که بر قامت این شب دوخته‏ای، دست‏های توبه‏کارم را مستجاب کن و بار دیگر، در مغفرتی مقدر، یاورم باش تا خود را از سر بگیرم.