بصيرت

هر که دارد سر سودای خـــدا بــســم الله

السلام علیک یا شهر الله الاکبر و یا عید اولیائه

واژه گان را در تو گم کرده ام اي ماه خوبي ها . . . !  صداي دلرباي انتظار و عطر دلنشين دعاي سحر.

مرا به استقبال يكي شدن با معبودي مي برد كه نزديك است به من، نزديك تر از نفسي كه ميكشم.

و چه مقدس است اين وصال ! احوالي كه در اين ثانيه هاي تکرار نشدنيست.

فقط بندگاني مي يابند عطر خوش وصال را كه طعم شيرين هنگامه ي آسماني را با دعاي سحر در آميختند و گرسنه تر از زمان قبل تشنه ماندند و تشنه تر و اينک سراپا نيازم را با دو دست که در آغوش آسمان سپرده ام به خداي بي نيازي ها التماس مي کنم كه: دريابم اي همه وجودم .

و باران روزه داري از سر و رويم مي بارد و غرق دعايم کرده است و مرا بيش از پيش دلشيفته ي اين ماه آسماني ساخته است خدايا صدف هاي عاشقي ام با تو  به نيايش نشسته اند و چه شيرين است ، طعم روح انگيز عبادت . . .

روزه دار به روزه نشسته ي تشنه است و بس و چه صدايي است وقتي پدر به ختم قرآن نشسته است و دانه هاي تسبيح مادر به صدا در مي آيند

گويا اين صدا هم روزه است و داد ميزند:

<< اللّهم صَل عَلي مُحمّد و آل ِ مُحمّد و عَجّل فَرجَهُم >>

در آخر آن ، چيزي نيست جز فرياد« و عَجّل فَرجَهُم » وجودي كه مي خواند با تك تك ذراتش بيا بيا منتغم خون حسين(ع)

تا همه بدانند در اين دل آسماني ام چه غوغاست آري خدايا چه مهرباني كه بنده نمك ناسپاست را براي چندمين بار به مهماني خود فراخواندي .
و بارالها مي داني که به دنبال هر عقربه ي ساعتي مي گردم تا زمان را متوقف کنم و به ياد همه ي خاطراتم جشن تولد برپا کنم كه اينک تولد در تولد است.

آري تولد ماه خدا !

تولد روزه . . .

تولد رمضان و چندمين سالگرد عاشقي ام بر سر سفره اي

که صداي « اللّهم » . . . آذينش بخشيده

دلم می خواهد برای این تولد با واژه گانم جشنی بر پا کنم تا همه بدانند چقدر شادمانم ، ولی نمی یابم  واژه ای را نمی یابم . . .

اما مي دانم که جشن درونم را تو خواهی شنید ای روزه دار !

و در این دقايق پر از خدا

عطر شور انگيز ِ « ربّنا » فضای دلم را پر از ياد تو کرده است اي تمامي مهرباني  .

و با صدای طنین انداز مؤذن صداي زيبای تو را در روحم مي شنوم كه مي گويي
روزه ات قبول ای روزه دار . . .   .